Ο ΧΟΡΟΣ ΠΟΥ ΜΑΓΕΨΕ ΤΟΥΣ ΚΑΠΠΑΔΟΚΕΣ ΣΤΟ 17ο ΓΑΒΟΥΣΤΙΜΑ, ΟΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕ Ο ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΘΗΡΙΟΠΕΤΡΑΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ...(1 video)

ΚΙΟΡΟΓΛΟΥ: ένας χορός των προσφύγων από τη Μ. Ασία

Ο Κιόρογλου είναι χορευτικός σκοπός σε πεντάσημο ρυθμό (2+3), γνωστός στους αγροτικούς πλη­θυσμούς της Μικράς Ασίας, που μεταφέρθηκε από τους πρόσφυγες το 1923 στα νησιά του Αιγαίου, τη Μακεδονία και όπου αλλού εγκαταστάθηκαν. Στα τούρκικα «Κιόρογλου» σημαίνει «γιος του τυφλού» και αναφέρεται σε έναν περιπλανώμενο ραψωδό, πού ή φήμη του είχε διαδοθεί σε όλη τη Μικρά Ασία. Ο Κιόρογλου, σύμφωνα με τη λαϊκή πα­ράδοση και το ομώνυμο επικό τραγούδι, ήταν ένας λη­στής πολύ αγαπητός στα φτωχά λαϊκά στρώματα, γιατί λήστευε τους πλούσι­ους και βοηθούσε τους φτωχούς. Ο Κιόρογλου και το Ατ χαβασί είναι χαρακτηριστικοί 5σημοι οργανικοί σκοποί, που παίζονταν προπολεμικά στο πανηγύρι του Αγίου Χαραλάμπους, στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου. «Ατ χαβασί» σημαίνει στα τούρκικα «σκοπός του αλό­γου».
Ο σκοπός γνώρισε διάφορες στιχουργικές και γλωσσικές εκδο­χές. 

• Στην ελλη­νική δισκογραφία πρωτοπαρουσιάζεται μάλ­λον το 1931-32 με την Ρόζα Εσκενάζυ στο δίσκο «Το σαλβάρι του Κιόρογλου», Odeon 1653, σε στίχους και μουσική του Σταύρου Παντελίδη ή Σμυρνιού. 
  
• Από το Νίκο Διονυσόπουλο στο ΛΕΣΒΟΣ ΑΙΟΛΙΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ. Διπλό CD Α Π.Ε.Κ. 9, έχει καταγραφεί μια παραλλαγή το 1994, με την Πέρσα Πασινιού (γ. 1936).
• Ο Γιώργος Κωνστάντζος, που έχει δημοσιεύσει «Τα τραγούδια της Σμύρνης» σε παρτιτούρες, έχει καταγράψει τον Κιόρογλου με τον τίτλο «Σαν φορούσα το σαλβάρι», σε ρυθμό όμως 4/4.
• Από μαρτυρίες φαίνεται ότι ο σκοπός τραγουδιόταν και με τούρκικα λόγια.

Το σαλβάρι του Κιόρογλου
  
Δίσκος Odeon G.A. 1653 / 1933, Τραγούδι Ρόζα Εσκενάζυ

Στίχοι και μουσική : Σταύρος Παντελίδης – Σμυρνιός.

Άι, χάι! Σαν φορούσα το σαλβάρι,

κείνο τον καιρό, άμαν, κείνο τον καιρό.

Τα κορίτσια με κοιτούσαν,

μέσα στο χορό, μέσα στο χορό.

Ήμουν μερακλής σε όλα, αχ, σαν θυμηθώ,

τα ωραία κείνα χρόνια, δεν τα λησμονώ.

Άι, χάι! Σαν περνούσ’ από την πιάτσα,

με χαζεύανε, άμαν, με χαζεύανε.

Όλο έμορφα κορίτσια,

αχ, με ζηλεύανε, με ζηλεύανε.

Το σαλβάρι μου κοιτούσαν όλες, βρε παιδιά,

αχ, κι αυτό το γελεκάκι που’ μουν λεβεντιά.

Άι, χάι! Παίξτε μου για να χορέψω,

παίξτε βρε βιολιά, άμαν, παίξτε τα βιολιά.

Κιόρογλου για να χορέψω

παίξτε βρε παιδιά,

για να θυμηθώ ο καημένος κείνα τα παλιά,

να ξεχάσω τους καημούς μου που’ χω στην καρδιά. 

Ο Νίκος Διονυσόπουλος μας δίνει την πληροφορία ότι το «ατ χαβασί» και ο «Κιόρογλου» πιθανότατα πρωτοπαίχθηκαν στη Λέσβο από την μουσική κομπανία του Μαγιάφογλου που ήταν πρόσφυγας από το Αϊβαλί της Μ. Ασίας.

Για τη Λέσβο υπάρχουν προφορικές μαρτυρίες ότι προπολε­μικά ο σκοπός του Κιόρογλου είχε χορευτεί αντικριστά, από δύο άν­δρες με μαχαίρια.
Η εγκατάσταση των προσφύγων στη Νάουσα 

Τη δεκαετία του 1910, ο πληθυσμιακός χάρτης της Ελλάδας μεταβλήθηκε τόσο ριζικά στη Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη, ώστε στα τέλη της δεκαετίας του 1920 να έχει ελάχιστες ομοιότητες με εκείνον του 1900. Στη Μακεδονία, η εγκατάσταση των πάσης φύσεως προσφύ­γων υπήρξε τόσο αγροτική, όσο και αστική. Για διάφορους λόγους η κεντρική και η ανατολική Μακεδονία σήκωσαν το κύριο βάρος των νεοφερμένων. 

 

Η πόλη της Νά­ουσας υπήρξε κι αυτή τόπος εγκατάστασης 

 προσφύγων, ιδιαίτερα Ποντίων και Μικρασιατών. Οι πρώτοι 

πρόσφυγες έφτασαν στη Νάουσα το 1922. Σύμφωνα με την 

απογραφή προσφύγων του 1923, στη Νάουσα είχαν ήδη 

εγκατασταθεί 580 πρόσφυγες οι οποίοι πήραν μάλιστα τη θέ­ση χιλίων περίπου μουσουλμάνων που ζούσαν στην πόλη έως τις αρχές της δεκαετίας του 1920. Πρόσφυγες συνέρρεαν καθ’ όλη τη δεκαετία του 1920. Έτσι, στα τέλη του 1926 στην πόλη είχαν εγκατασταθεί συνολικά 226 οικογένειες (789 άτομα) προσφύγων, εκ των οποίων οι 23 οικογένειες (89 άτομα) προέρχονταν από τη Θράκη, 103 οικογένειες (317 άτομα) ήταν από τη Μικρά Ασία και 100 οικογένειες (383 άτομα) κατάγονταν από τον Καύκασο. Σύμφωνα με την επίσημη ελλη­νική απογραφή του πληθυσμού που έγινε το 1928, ο αριθμός των προσφύγων είχε ανέλθει εντυπωσιακά φτά­νοντας τα 1.863 άτομα σε σύνολο 10.250 κατοίκων. 

Η επιλογή της Νάουσας ως τόπου για την εγκατάσταση αρκετών προσφύγων οφεί­λεται κυρίως στην ύπαρξη αρκετών και αποδοτικών εργοστασίων υφαντουργίας νηματουργίας και σχοινοποιίας, γεγονός που εξασφάλισε εργασία στους εξαθλιωμένους νεοφερμένους. Όπως ήταν φυσικό, οι πρόσφυγες έφεραν μαζί με τις λιγοστές αποσκευές τους και τα τραγούδια τη μουσική και τους χορούς τους, αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής τους ζωής.

  Ο Κώστας Τενεδιός πρόσφυγας από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας χορεύει τον «Κιόρογλου», με τα μαχαίρια, στην κεντρική πλατεία της Νάουσας το 1950. 

Ο Κώστας Τενεδιός ήρθε με την οικογένειά του ως πρόσφυγας από το Αϊβαλί της Μ. Ασίας το 1923 σε ηλικία 20 χρονών. Τον χορό Κιόρογλου τον χόρευε είτε μόνος με τα μαχαίρια είτε αντικριστά με την αδελφή του Καλλιόπη. Ήταν χορός που τον χόρευαν στο Αϊβαλί και μετέπειτα στη Νάουσα που ήρθαν ως πρόσφυγες. Είναι αξιοσημείωτο ότι δεν τον χόρευαν μόνο άνδρες σε ζευγάρια με τα μαχαίρια, αλλά και ένας άνδρας με μια γυναίκα. Από ό,τι φαίνεται στη φωτογραφία, η μελωδία του Κιόρογλου παιζόταν από τους ζουρνάδες. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οργανοπαίχτες που βλέπουμε στη φωτογραφία είναι οι : Τράϊος Δίγκας (ζουρνά) και Θανάσης Ζώρας (νταούλι). Διακρίνονται επίσης οι Ναουσαίοι : Γιώργος Καλαϊτζής, Δημήτρης Χαμουριάδης, Τέλης Μπιλιούρης, Νίκος Ταβουλάρης, Μήτσος Μαύρος, Θανάσης Κατραντζής. Το σημείο που χορεύει είναι στη σημερινή κεντρική πλατεία της Νάουσας απέναντι από την τράπεζα Πειραιώς. Στο μέρος αυτό, ο Δήμος της Νάουσας είχε φτιάξει το 1949 παράγκες που τις παραχώρησε σε όσους είχαν καεί τα καταστήματά τους, ως πυροπαθείς, για να κάνουν μαγαζάκια. Εδώ ο Κώστας Τενεδιός είχε ένα μικρό ταβερνάκι και παραδίπλα δυο μηχανές με τις οποίες έβγαζε γκαζόζες. 

Για τον χορό, ο Σόλωνας Λέκκας, τραγουδιστής (γεν. 1946) από την Πηγή Λέσβου, αναφέρει:

«Παλιά γλεντούσαν ο κόσμος και οι γέροι ακόμα γλεντούσαν. Άμα σηκωνόταν ο γέρος να χορέψει, προτιμούσε το βαρύ σκοπό. Δυο χόρευαν στο συρτό, δυο στον καρσιλαμά, δυο στο ζεϊμπέκικο, μπορεί και μοναχός κάποιος, αλλά συνήθως σηκώνονταν και χόρευαν δυο. Οι παλιοί που χόρευαν σκοπούς με τα μαχαίρια, τα χτυπούσαν πάνω στο σκοπό, όχι με τα σχέδια που θα κάνεις. Ο «Κιόρογλους» είναι ένας χορός που οι παλιοί τον λέγανε «Πεχλιβάνης», που θα πει παλικαράς, γι' αυτό οι παλιοί τον χόρευαν με τα μαχαίρια, όχι σαν τώρα, πάνω στα άλογα».

 Χορός-Δρώμενο όπως αυτός καταγράφηκε και παρουσιάστηκε από τα μέλη του Λαογραφικού Συλλόγου Θηριόπετρας στις 6 Ιουλίου 2014.

Βιβλιογραφία

ΛΕΣΒΟΣ ΑΙΟΛΙΣ, ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΧΟΡΟΙ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ. Διπλό CD Α Π.Ε.Κ. 9 με ένθετο βιβλιαράκι. ΣΥΛΛΟΓΗ - ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ : ΝΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΡΗΤΗΣ.

Πετρόχειλος Βασίλης, Σταύρος Παντελίδης (1891-1956). Ένας Σμυρνιός συνθέτης του ρεμπέτικου, Εκδόσεις «Τρόπος Ζωής», Αθήνα 2007.

Κωνστάντζος Γιώργος, Τα τραγούδια της Σμύρνης, τ.1Β, Τα λαϊκά, εκδ. FAGOTTO.

Πολιτιστική Εταιρεία Νάουσας ‘‘Αναστάσιος Μιχαήλ ο Λόγιος’’. Νάουσα 19ος – 20ος αιώνας, Νάουσα 1999.

Πηγές

Τενεδιός Θωμάς

Μπιλιούρης Σπύρος

Πηγές στο ίντερνετ

Βασίλης Πετρόχειλος

http://www.myspace.com/stavrospantelidis

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΙΓΑΙΟΥ

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗς

Βιογραφικά Σημειώματα Μουσικών της Λέσβου

Σόλων Λέκκας

http://www.aegean.gr/culturelab/musicians_gr.htm#Lekkas

Χρήστος Ζάλιος

Καθηγητής Φυσικής Αγωγής

Νάουσα

Αυτή είναι η εικόνα που θα παραλαμβάνει...

Ο κάθε Σύλλογος από εδώ και στο εξής  που θα παίρνει την εντολή για την ανάληψη του Γαβουστίματος θα παραλαμβάνει και την εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου από τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων κο Φάνη Ισαακίδη. Έτσι αυτή η εικόνα που βλέπετε θα ταξιδεύσει σε όλη την Ελλάδα όπου υπάρχουν Καππαδόκες...
(Έργο του Γαλανόπουλου Νεκτάριου από τον Λαογραφικό Σύλλογο Θηριόπετρας Ο Μεγας Βασίλειος).

" Το πρώτον των Χριστιανών ζηλώσωμεν σύνταγμα. Ήν αυτοίς άπαντα κοινά, ο βίος, η ψυχή, η συμφωνία, η τράπεζα κοινή, αδιαίρετος αδελφότης, αγάπη ανυπόκριτος τα πολλά σώματα εν εργαζομένη."

Στα Βούναινα το 18ο Γαβούστημα Καππαδοκών

Μια μέρα πριν την συμμετοχή του στην μεγάλη συνάντηση των Καππαδοκών O Μικρασιατικός Σύλλογος Βουναίνων ¨Η καθ ημάς Ανατολή” συμμετείχε- με το τμήμα ενηλίκων του χορευτικού του- μετά από πρόσκληση που δέχτηκε από τον Εκ πολιτιστικό και Μορφωτικό Σύλλογο Ιτέας  (Παρασκευή 22 Αυγούστου 2014) στο 3 Φεστιβάλ Πηνειού που διοργανώθηκε στις όχθες του ποταμού στην Κωμόπολη της Ιτέας του Δήμου Παλαμά .
Το Σάββατο 23 8/2014 το απόγευμα ο Μ. Σ . διοργάνωσε μονοήμερη εκδρομή στα Πετρανά Κοζάνης για να πάρει μέρος στην 17 Συνάντηση Καππαδοκών- Γαβούστημα 2014 . Στα Πετρανά ο Μ Σ συμμετείχε με το χορευτικό του και την Κυριακή ο πρόεδρος του Συλλόγου κος Ηλίας Αθαναηλίδης παρέλαβε την εικόνα του Μεγάλου Βασιλείου από τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Καππαδοκικών Σωματείων κο Φάνη Ισαακίδη και ταυτόχρονα την εντολή για την ανάληψη του Γαβουστίματος το 2015.
Είναι μεγάλη τιμή και ευλογία για το Σύλλογο μας να διοργανώσει το 18ο Γαβούστιμα των Καππαδοκών στα Βούναινα τον Αύγουστο του 2015, έχουμε  ήδη ξεκινήσει την προετοιμασία και σας περιμένουμε όλους, τόνισε στο Δίκτυο Μικρασιάτης, ο πρόεδρος του ΜΣ Βουναίνων Ηλίας Αθαναηλίδης.

πηγή: mikrasiatis.gr

Η καρδιά της Καππαδοκίας “χτυπά” στα Πετρανά (φωτογραφίες και video)

Η παράδοση της Καππαδοκίας μέσα από το χορό, τα δρώμενα, τις εκθέσεις και τα παραδοσιακά εδέσματα ζωντανεύει για δυο ημέρες στα Πετρανά Κοζάνης. Η αρχή έγινε χθες Παρασκευή, ενώ οι εκδηλώσεις θα συνεχιστούν
σήμερα Σάββατο και θα κορυφωθούν την Κυριακή με το συνέδριο των Συλλόγων. Δείτε βίντεο και φωτογραφίες
Πηγή: kozan.gr

Λειτουργία για πρώτη φορά από το 1922 σε ανακαινισμένο ναό στη Σμύρνη

Ιστορικές στιγμές έζησαν την Κυριακή το πρωί στη Σμύρνη όσοι παραβρέθηκαν στην πρώτη μετά το 1922 τέλεση θείας λειτουργίας, που πραγματοποιήθηκε στον ανακαινισμένο Ιερό Ναό του Αγίου Βουκόλου.
Ο ναός που τιμάται στο όνομα του πολιούχου της Σμύρνης είναι ο μόνος Ορθόδοξος Χριστιανικός Ναός που δεν κάηκε στην καταστροφή του 1922, βρίσκεται στη συνοικία του Μπασμανέ και πρόσφατα ανακαινίσθηκε από τον Δήμο της Σμύρνης.
Από το 1922 μέχρι σήμερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη, ως αίθουσα συναυλιών κλασικής μουσικής και παραστάσεων όπερας, ως αρχαιολογικό μουσείο και ως χώρος αποθήκευσης αρχαιοτήτων. Μέχρι που επισκευάστηκε.
Το γεγονός υποδέχθηκε με συγκίνηση και χαρά η ορθόδοξη ελληνική κοινότητα της Σμύρνης που ελπίζει να της παραχωρηθεί οριστικά ο ναός και να γίνει μόνιμη η χρήση του ως ελληνορθόδοξου ναού.

tsegkanews.gr

15 Αυγούστου 1844-15 Αυγούστου 2014

Συντάκτης Κειμένου: Αναστάσιος Κ. Παναγιωτίδης

Πέρασαν ακριβώς 170 χρόνια από τα εγκαίνια αυτής της πανέμορφης εκκλησίας στο Μιστί της Καππαδοκίας. Ένας ύμνος και ένας θρήνος για αυτήν την εκκλησία. Ύμνος προς αυτούς που την έχτισαν και θρήνος για τα 90 τελευταία χρόνια. Ελπίζω η ανακαίνιση να αρχίσει γρήγορα! Nομίζω ότι ο aρχιτέκτονας που ανέλαβε την ανακαίνιση θα βρίσκεται στα Πετρανά στο αντάμωμα, οπότε θα έχουμε νεότερα! Εδώ ταιριάζει ο στίχος του Γιάννη Μαλτέζου:
Και αν πληγωμένη στέκεσαι σε ερειπωμένο τόπο, παρά τα μύρια πλήγματα ανθρώπων και αιώνων, ορθή κρατιέσαι πάντοτε με θαυμαστό τον τρόπο, και στωικά ατενίζεις τις συμφορές των χρόνων...

Πόσων ετών κοιμήθηκε η Παναγία και ποια ήταν η ζωή Της. (ένα video)

Κείμενο Σταμάτη Αννα

 

Πόσων ετών ήταν η Παναγία όταν άφησε τη γη; Ποια ήταν η ζωή της; Γιατί δεν βρέθηκε ποτέ το σώμα Της; Αυτές είναι τρείς βασικές ερωτήσεις τις απαντήσεις των οποίων γνωρίζουν λίγοι.
Η Μαριάμ όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, πριν εξελληνιστεί σε Μαρία, ήταν η μονάκριβη κόρη ενός ηλικιωμένου ζευγαριού, της Άννας και του Ιωακείμ.
Όλη τους την ζωή πάλευαν να αποκτήσουν ένα παιδί όμως δεν είχαν σταθεί τυχεροί. Αντίθετα ζούσαν σε καθεστώς κοινωνικής απομόνωσης, αφού οι άτεκνοι εκείνη της εποχή θεωρούνταν λίγο έως πολλοί καταραμένοι ή όχι ευλογημένοι από τον Θεό.
Κατά την παράδοση η Αγία Άννα προσευχήθηκε στον Θεό δηλώνοντας πως αν της χάριζε ένα παιδί θα το αφιέρωνε σε Εκείνον. Λίγες μέρες μετά, ο αρχάγγελος Γαβριήλ επισκέφθηκε το ζευγάρι και τους ενημέρωσε πως οι προσπάθειες τους θα έχουν αποτέλεσμα και το παιδί τους θα είναι φορέας μιας ξεχωριστής αποστολής.
Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του ζευγαριού, τα λόγια του αγγέλου βγήκαν αληθινά και γέννησαν ένα όμορφο κορίτσι.
Της έδωσαν το όνομα Μαριάμ, το οποίο σημαίνει βασίλισσα, κυρία αλλά και ελπίδα.
Όταν η Μαριάμ έγινε τριών ετών, οι γονείς της, τήρησαν την υπόσχεση τους και την οδήγησαν το Ναό όπου την παρέλαβε ένας ιερέας ο οποίος δεν ήταν άλλος από τον Προφήτη Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
Η Παναγία έζησε 12 χρόνια στο Ναό, στα Άγια των Αγίων. Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας αυτός που της έφερνε καθημερινά τροφή ήταν ο ίδιος ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.
Όταν ήρθε η ώρα να βγει από τον Ναό, οι ιερείς αποφάσισαν να την δώσουν σε κάποια οικογένεια, δεδομένου πως οι γονείς της είχαν ήδη φύγει από τη ζωή.

Τότε, γνωρίζοντες κατά την παράδοση, την ειδική αποστολή της Μαριάμ, βρήκαν έναν μεγάλο σε ηλικία άνδρα, τον Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και πατέρας τριών παιδιών. Τέσσερις μήνες έμεινε κοντά στον Ιωσήφ η Μαριάμ μέχρι να ξεκινήσει πλέον το θεϊκό σχέδιο. Στη Ναζαρέτ όπου ζουσε την επισκέφθηκε ξανά ο Γαβριήλ όπου της είπε το ιστορικό: «Χαίρε κεχαριτωμένη• ο Κύριος μετά σου». Τότε έμαθε και η ίδια ποια ήταν η αποστολή της την οποία αποδέχτηκε με χαρά. Λίγους μήνες αργότερα ο Ιησούς γεννήθηκε και η μητέρα του ήταν πάντοτε κοντά του, ακόμη και την στιγμή της Σταύρωσης. Από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων γνωρίζουμε ότι η Παναγία παρέμεινε κοντά τους μέχρι την ημέρα της Πεντηκοστής. Η τελευταία συνάντηση με τον αρχάγγελο που την συντρόφευε από τα τρια της χρόνια, έγινε τρεις μέρες πριν την κοίμησή Της. Τότε ο Γαβριήλ την ενημέρωσε ότι πλέον ήρθε η ώρα, δίνοντας της μεγάλη χαρά αφού θα έβλεπε ξανά το παιδί Της. Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ήμερα από την εμφάνιση του αγγέλου, λίγο πριν κοιμηθεί η Θεοτόκος, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο.  

Τότε, ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμηση Της. Μαζί δε με τους Αποστόλους ήλθε και ο Διονύσιος Aρεοπαγίτης, ο Άγιος Ιερόθεος ο διδάσκαλος του Διονυσίου, ο Απόστολος Τιμόθεος, και άλλοι.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΖΩΝΗΣ

Όταν εκοιμήθη, με ψαλμούς και ύμνους την τοποθέτησαν στο μνήμα της στη Γεσθημανή. Ο μοναδικός που δεν ήταν παρών στο γεγονός ήταν ο Απόστολος Θωμάς. Λέει η παράδοση πως όταν η νεφέλη, το σύννεφο δηλαδή, μετέφερε τον Θωμά στη Γεσθημανή συνάντησε την Θεοτόκο την στιγμή της ανόδου Της στον ουρανό. Εκείνη του χάρισε την ζώνη Της για να μπορεί να αποδείξει την συνάντησή τους.
Όταν ο Θωμάς πήγε και εξιστόρησε το γεγονός στους υπόλοιπους Αποστόλους, άνοιξαν τον τάφο και είδαν πως το σώμα έλειπε.
Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η Παναγία όταν μπήκε στο Ναό ήταν τριών ετών. Έμεινε στο ιερό δώδεκα χρόνια. Τρείς μήνες αφού βγήκε από το ιερό μέχρι τον Ευαγγελισμό και εννέα μήνες κυοφορία, δεκαέξι ετών γεννά τον Χριστό. Έζησε με τον Χριστό τριάντα δύο χρόνους, άρα 48 ετών ζει την Σταύρωση, την Ανάσταση και την Ανάληψή Του. Έζησε μετά απ' την Πεντηκοστή άλλα έντεκα χρόνια και εκοιμήθη στη Γεσθημανή. 

Ήταν 59 ετών.